Før i tida var eg ein orm og ein dagdriver for svigermor. No er eg blitt eit helgenmenneske, ho ringer meg nesten kvar dag og ber om tilgjeving. Men eg trur ikkje eit einaste ord av det ho seier. Eg vil berre seia éin ting: “Det var så synd! No får du hausta det du sådde!”
Det byrja som ein merkeleg draum: I 2017 gifta eg meg med Petter. Vi gjekk i same klasse, møttest fyrste året på Universitetet i Oslo. Etter bachelorgraden stod vi brudepar. Eg var ikkje herfrå, kom til Oslo frå ei lita bygd inne i skogen.
Sidan vi var studentar og ikkje hadde pengar, enda vi opp med å bu hos svigermor. Gunvor hadde ein stor treroms i sentrum med flott oppussing. Fyrst tenkte eg det var eit smart trekk – raskare å spara til vår eigen reir, slepp å leiga.
Men svigermor tok meg aldri inn. Ho var ikkje redd for å seia at ho hadde ønskt seg ei betre kone til son sin:
– Du kjem frå ei gjørmete bygd. Her i byen er det andre lovar, vesle venn. Truga du å gifta deg for å stikka av med leilegheita? Ikkje sjanse!
Eg hadde allereie fått jobb som assistent i eit translatørbyrå. Etter jobben prøvde eg å stella heime, laga mat. Men uansett kva eg gjorde, var det aldri bra nok.
– Kva er dette for noko sølevatn?
– Det er berre ein kjøttsuppe, nykokt.
– Du har sikkert kokt slikt suppe til grisene på garden din!
Petter turde ikkje snakka med mor si. Han var så redd for henne at han skjelv, berre for at ho skulle kasta oss ut.
Illustrasjonsbilete. Biletet er ikkje eit dokumentarisk bevis på situasjonen.
Men problema tok ikkje slutt. Eit år sparte vi ein god sum, men alle pengane gjekk til å renovera svigermors kjøkken. Nytt kjøleskap, mikro, vask, ventilator og skap. Det gamle kjøleskapet kasta ho ikkje – ho flytta det inn på soverommet vårt. Der lagra vi all vår mat. Ein gong tok eg eit stykke smør frå henne – då brølte ho som om eg hadde rana henne!
Eg levde i dette galehuset i tre år til. Då pandemien kom, rasa alt. Petter mista jobben, sat heime heile dagar. Eg jobba heimanfrå, fekk utlevert ein bærbar PC.
Svigermor fann likevel noko å klaga på:
– Er det arbeid? Du burde heller vaska opp!
– Snart, eg må berre fylla ut desse skjema.
– Og middagen? Sjå kor mager Petter har blitt! Du er ei dårleg hustru!
Eg fekk nok. Pakka alle mine ting og drog til foreldra mine på bygda. Petter ringte éin gong – han bad meg forsona meg med mor si.
Så skilde vi oss. Gudskjelov, eg jobba godt og fekk råd til å kjøpa ei leilegheit i byen. For ikkje lenge sidan kjøpte eg bil. No bur eg i Oslo, starta mitt eige translatørbyrå med gode medarbeidarar.
Og så, for om lag ein månad sidan, ringte svigermor heilt uventa:
– Åse, du er så flink. Eg har høyrt at du har ein bra jobb. Eg sa alltid at du ville nå langt i livet.
Eg mista munn og mæl, for eg hugsa korleis ho skrøyt av meg før.
– Takk…
– Er du framleis ugift?
– Nei. Kva angår det deg?
– Petter tæres bort utan deg. Kanskje dokker kunne møtast?
Det viste seg at Petter etter skilsmissa ikkje fann nokon – verken kone eller jobb. Alle desse åra sat han på svigermors pung, berre med litt tilfeldig arbeid.
Sannsynlegvis hadde svigermor funne ut om bedrifta mi og leilegheita, og ville “forsona” seg. No ringer ho nesten kvar dag. Eg vart lei og sette eit punktum for denne absurde samtalen:
– Veit du, du har vel gløymt korleis du kalla meg gjørmete bygdejente, korleis du kritiserte maten min. Korleis du skjelte meg ut for jobben!
– Det var lenge sidan. Det som var, er gløymt.
– Nei, slik fungerer det ikkje. Gud har straffa deg! Du får passa på sønnen din sjølv og finna han ei verdig kone. For eg er jo berre ei gjørmete bygdejente!
Eg skjemmest ikkje eit sekund for at eg sa ifrå til svigermor. Tidlegare svigermor, meiner eg. Ho øydela vårt ekteskap, og no trur ho at vi kan forsonast? Takk, men som dei seier: ein går ikkje to gonger ut i same elv.
