— Skal vi ete i dag? Far braste inn på kjøkkenet og datt ned på krakken ved bordet. Beina skrapte ubehagelig mot golvet. Mor sa ingenting, og Ingrid stivnet til på rommet sitt.
— Er det nokon eg snakkar til? Sjå på meg! ropte far og slo neven i bordet.
Ingrid visste at mor snudde seg, og at frykta sildra frå augo hennar.
— Kva glor du på? Kom med mat! Ein mann kjem heim frå arbeid. Eg kjenner dykk, kvinnfolk, de vil berre sladre og logre med rompa, mumla han lågare.
Mor skrangla med tallerkener, henta ei frå tørkestativet over vasken.
— Ikkje pasta igjen? Eg er lei, bjeffa far. Ingrid krølla seg saman på rommet og venta på lyden av knust servise. Nei, det gjekk bra… Ei stund var det heilt stilt frå kjøkkenet. Ingrid gjekk ut og titta inn. Far sat med ryggen til. Mor vinka til henne, berre forsvinn. Og Ingrid forsvann frå dørkarmen som om ho aldri hadde vore der. Ho stengde seg inne på rommet og stakk nasen i ei lærebok, men etter kvar setning stoppa ho opp og lydde. Det var stilt. I dag oppførte far seg roleg. Så høyrde ho han gjekk forbi døra hennar inn til soverommet, mumlande, og vart stille der.
Ho høyrde dette nesten kvar dag. På lydane kunne ho lese av kva som skjedde på kjøkkenet. Far hadde aldri fast jobb. Han klarte ikkje å halde seg lenge på ein stad på grunn av drikkinga, og livnærte seg på småjobbar. Når mor ikkje var heime, passa Ingrid på å ikkje bli igjen med han. Ho gjekk til venninner etter skulen eller sat i trappeoppgangen og venta på mor.
— Hei. Kvifor sit du i trappa? Har du gløymt nøklane? Niklas stoppa framfor Ingrid. Han budde i fjerde etasje.
— Noko sånt, mumla ho. Ho skamma seg over at han hadde sett henne der.
Niklas gjekk forbi, tok to steg opp og stoppa.
— Du frys, du kan ikkje sitje på sementtrappa. Bli med meg.
Ingrid svara ikkje.
— Bli med, sa han strengt, og ho adlød. Han var eldre, og ho var van med å høyre på dei vaksne.
Niklas låste opp leilegheita og slepte Ingrid inn først.
— Mamma, eg er heime. Og eg har med ein! ropte han og smelte att ytterdøra.
— Kven då? Maria, mor til Niklas, kom ut i gangen.
— Hei, kviskra Ingrid.
— Hei. Ingrid, er det deg?
— Ja, eg kom opp trappa, og ho sat på trappetrinnet, fortalde Niklas medan han tok av seg jakka.
— Har du gløymt nøklane? spurde Maria. — Ta av deg yttertøyet og vask hendene, eg varmar opp middag.
Ingrid gjekk inn i stova og såg seg om. Leilegheita var lik deira, men trivelegare og finare. Maten smaka fortreffeleg, sjølv om det berre var vanleg kyllingsuppe og pasta med pølser.
— Tusen takk, det var veldig godt, takka ho.
— Neste gong må du ikkje sitje i trappa, kom heller rett opp til oss, sa Maria. — Er vi samde?
Ingrid nikka.
— Takk, mamma. Vi går på rommet mitt. Kom, sa Niklas og vinka henne med seg. Ho såg på Maria, som nikka bekreftande.
Inne på rommet vart Ingrid overraska. Det var ryddig, reint, plakatar av kjende band og fargerike motorsyklar hang på veggen.
— Likar du motorsykkelløp? spurde ho.
— Ikkje spesielt, plakatane er berre fine.
— Eg har ikkje datamaskin. Eller jo, skjermen knuste far. Vi har ikkje råd til ny.
— Eg har eit nettbrett, vil du låne? tilbaud Niklas.
— Nei, viss far ser det, sel han det.
— Då kan du komme hit og gjere lekser når du treng.
— Har du bestemt deg for kva du skal studere? spurde Ingrid og tok på ein modellfly. — Har du laga den sjølv?
— Ja. Eg vil på Luftfartsutdanning.
— Skal du bli pilot?
— Nei, konstruere fly, svarte han overlegent.
Alle jentene i klassen likte han. Kjekkasen. I morgon skulle ho fortelje jentene på skulen at ho hadde vore heime hos Niklas, dei kom til å bli misunnelege.
Tida flaug i prat. Ingrid såg på klokka og hoppa opp.
— Eg må gå, mamma er nok heime snart.
Ho hadde lyst til å bli, men ville ikkje misbruke gjestfriheita. Niklas følgde henne ut i gangen.
— Kom innom, ikkje sit i trappa, sa han til avskjed.
Då Ingrid kom inn i leilegheita, såg ho mammas jakke på knaggen. Det kom skramling frå kjøkkenet – ho laga middag.
— Kor har du vore så lenge? spurde ho og stakk hovudet ut.
— Eg var i femte etasje, i leilegheit nummer femten.
— Du må ikkje vanke i andres leilegheiter. Kva skal folk tru om oss? Skal du ha middag?
— Nei takk, tante Maria mata meg. Eg skal gjere lekser. Er han heime?
— Høyrer du ikkje? Han snorkar som ein dampveivals. Kor fekk han pengar? Han har fylt seg igjen, sukka mor.
Etter den dagen var Ingrid ofte hos Niklas. Møtte ho han i friminutta, nikka ho og raudma sjenert. Han hilste og gjekk vidare.
Nokre gonger traff ho ikkje Niklas heime; han trente på kvelden på eit treningssenter. Då fortalde tante Maria om sonen sin, og om mannen som døydde for nokre år sidan.
Vinter gjekk over til vår, og sommar kom. Ingrid gjekk ikkje lenger opp til Niklas, men var med venninner eller sat på benken utanfor.
— Kvifor kjem du ikkje? spurde han ein dag han traff henne ute. Ingrid trakk på skuldrene.
— Har du teke eksamen? Når reiser du for å studere?
— Eg reiser ikkje. Eg skal studere her på Høgskolen i Oslo. Vil ikkje forlate mamma åleine.
— Det var flott! sa Ingrid glad.
Om hausten gjekk ho opp til han, ho sa ho trong hjelp med ei oppgåve. Men praten gjekk ikkje som før. Ingrid var sjenert, følte seg stiv og keitete. Han hadde forandra seg, blitt vaksen og enda penare.
Den vinteren døydde far. Han hadde drukke heimebrent. Mor gret ikkje eingong i gravferda, og Ingrid synest synd på han. No trong ho ikkje lenger å vente på mor etter jobb, og ho hadde ingen grunn til å gå opp til Niklas.
Mor skvatt framleis av dørklokka, og frykta lyste i augo hennar.
— Mamma, kva er det? Han er ikkje her, sa Ingrid.
— Vane, svara ho.
Ingrid var elev i siste året på vidaregåande. Ein kveld stod ho ved vindauget og venta på Niklas.
— Kva gjer du i mørket? Ser du etter Niklas? spurde mor og tende lyset.
— Eg ser berre ut, svara Ingrid irritert.
— Han er vaksen, han har ei kjæraste. Veldig pen. Du burde heller gjere lekser, sukka mor.
Niklas har ei kjæraste! Hjartet mitt knakk. Ingrid hadde ikkje sett henne, men hata henne alt. Ein dag møtte ho dei i gården.
— Ingrid? Hei! Kvifor kjem du ikkje innom? spurde Niklas venleg. Kjærasten stod ved sida av han og såg på henne med iskalde auge. Ho såg ned på henne, nesten foraktande, som på ei mus. Niklas var også høg, men han såg annleis på henne.
— Kva årstrinn går du i?
— Siste.
— Tida går fort. Du har blitt penare, vaksen. Eg kjenner deg nesten ikkje igjen. Kva skal du studere?
— Niklas, kom, kjærasten drog han i armen.
— Ha det, lukke til! sa Niklas, og dei gjekk arm i arm.
Ingrid såg lenge etter dei. «Kald som ein fisk, og i staden for auge har ho isbitar,» tenkte ho sint. «Ho fortener kallenamnet Snødronning, men det er for mykje ære.» Ho kalla henne Fisen for seg sjølv.
Tida gjekk. Ingrid fullførte vidaregåande og byrja på medisinstudiet. Niklas tok eksamen og fekk jobb, og kjøpte seg snart bil. Ingrid lærte å kjenne lyden av motoren hans og kasta seg mot vindauget når han køyrde til parkeringsplassen.
Ein dag gjekk ho frå universitetet og møtte Maria i gården. Ho gjekk sakte med stokk og halta.
— Hei, tante Maria. Kva er det med deg? Kvifor haltar du? spurde Ingrid.
— Beinet mitt verkjer, eg orkar ikkje meir. Legen seier eg må operere, setje inn kunstig ledd, men eg er redd, klaga ho.
— Sei kva du treng, eg kan handle for deg, det er ikkje noko problem, tilbaud Ingrid.
— Ja, ver så snill. Niklas er aldri heime slik…
Så byrja Ingrid å gå hos Niklas igjen, men møtte han sjeldan. Ho handla og hjelpte mor hans med reingjering.
Ein dag tok ho mot til seg og spurde om kjærasten til Niklas.
— Lena er sjølvsagt vakker, men altfor forfjamset. Ho er alltid stille, du veit ikkje korleis du skal nærme deg henne. Ho er framand. Du er meir som ein av oss. Slik ei svigerdotter treng ikkje sonen min, sukka Maria. — Kvifor spør du? Har du forelska deg i han?
Ingrid såg ned.
— Ikkje ver trist. Viss du var litt eldre, kunne du vore den beste kona for Niklas. Du vil møte di eiga kjærleik.
— Eg treng ikkje nokon annan, sa ho stille og sprang ut.
Ein dag gjekk ho for å spørje Maria om ho ville handle. Det var Fisen som opna.
— Kva vil du? spurde ho uvenleg.
— Eg skulle helse på tante Maria…
— Ho er ikkje her. Niklas køyrde henne til sjukehuset.
Ho lyfta haka ekstra høgt, som for å sjå ned på Ingrid.
— Kvifor kjem du hit heile tida? augo hennar blinka som is.
— Eg hjelper tante Maria, handlar.
— Å jada, hjelper du? Ikkje kom meir. Viss det trengs, hjelper eg sjølv. Vi skal snart gifte oss, Niklas og eg, og bu her. Stikk av, elles forsvinn ting etter at du har vore her, sa ho frekt.
— Kva for ting? spurde Ingrid sint.
— Ringen. Eg la ringen på vasken på badet. Då eg kom tilbake var han borte. Du tok han, det er ingen andre.
— Eg går ikkje eingong inn på badet, utbraut Ingrid.
— Det veit ikkje eg. Du har kanskje vore her når eg ikkje var heime. Berre gi han tilbake, elles ringer eg politiet. Ho lente seg fram, dei iskalde augo kom nær. Ingrid rygde unna.
— Eg har ikkje teke ringen din!
— Bevis det, hvesa ho og tok eit steg nærmare. Ingrid heldt ikkje ut, snudde seg, reiv opp døra og støtte rett på Niklas.
— Kva er det de kranglar om? Det høyrer ut i trappa. Han såg frå Ingrid til Fisen. Ingrid snudde seg også.
Fisen retta seg opp og smilte kjærleg til Niklas.
— Er du allereie tilbake? spurde ho som ingenting.
Ingrid ville springe, men Niklas heldt henne igjen i armen.
— Kva har skjedd?
— Ho… ho skulda meg for å ha teke ringen hennar. Eg har ikkje teke noko, eg var ikkje eingong på badet.
— Kva ring? Niklas heldt Ingrid fast og såg på Fisen.
— Den med rosa stein. Eg mista han visst, veit ikkje kor eg la han. Eg spurde om ho hadde sett han, sa ho med honningstemme.
— Ho lyg! Ho sa eg tok han, ho ville ringe politiet. Ingrid reiv armen laus og storma ned trappa. Gråten kvalde henne.
— De kan dra til helvete begge to! ropte ho fortvila og smelte igjen døra.
— Kva er det? mor titta ut i gangen.
— Mamma! Ingrid kasta seg på henne og fortalde alt.
— Ringen dukkar nok opp. Niklas ordnar opp, trøysta ho henne.
Dagen etter kom Niklas. Mor var ikkje heime.
— Vi må snakke, sa han.
Ingrid let han komme inn på rommet sitt. Han såg bildet av seg sjølv på kommoden og smilte. Ho hadde gløymt det. Raudma og såg ned.
— Har du stjåle det av meg? Du sa du ikkje stal.
— Å, det er greitt. Eg kom for å be om unnskyldning. Ringen vart funnen.
— Kor?
— Det spelar inga rolle, sa han og såg bort.
— Jo, det spelar rolle. Ho skulda meg for tjuveri. Trur du det er hyggeleg? stemma skalv av krenking.
Niklas la hendene på skuldrene hennar.
— Ingrid, tilgje meg. Eg trudde aldri du tok han. Ærleg. Lena likte ikkje at du kom så ofte, så ho bestemte seg for å baktale deg, slik at du ikkje skulle komme meir. Ringen… han fall ut av lomma då ho mista jakka.
— Og du tilgir henne? Kva om ho skuldar mor di for tjuveri? Ein kan vente seg kva som helst frå Fisen!
— Slutt! Ho er berre sjalu. Niklas såg strengt på henne og tok vekk hendene.
— Niklas! Ser du ikkje?
— Kva er det eg ikkje ser? Han såg på henne med medkjensle. Det var tydeleg at han var lei av samtalen.
— Eg elskar deg! utbraut Ingrid og vart sjølv redd si eiga djervskap. — Eg har elska deg sidan åttande klasse. Ikkje gift deg med henne, ver så snill. Tårene skjelte i augo, andletet hans flaut ut.
— Ingrid, græt du? Det blir ikkje noko bryllaup. Vi har slått opp.
— Verkeleg? Ho blunka, og tårene rann over kinna.
— Du er dum, sa han og drog henne inn til seg. — Mamma blir utskriven om ei veke. Kom og hjelp henne.
— Sjølvsagt! Det treng du ikkje å be om.
Niklas gjekk trist og tankefull, men Ingrid hoppa nesten av glede. Det blir ikkje noko bryllaup!
Ingrid sprang dagleg innom tante Maria, handla, vaska golv, hjelpte til med mat. Ho såg ikkje Niklas, han kom seint. Alle kveldane var ho i femte etasje. Mor rista berre på hovudet.
Ein dag møtte Ingrid Niklas i trappa. Det lukta tydeleg alkohol.
— Niklas, har du drukke? spurde ho forskrekka, og minna om far, frykta i mammas auge…
— Kva så? sa han og svai mot henne. Ingrid tok eit steg bakover utan å ta blikket frå han. — Ingrid, kvifor ser du slik på meg? Ikkje ver redd. Eg blir ikkje som far din… sa han plutseleg med heilt edru stemme.
Laurdag kom han med ein bukett blomar og inviterte henne på kino. Å, så lukkeleg ho var!
No kom Niklas tidleg heim, skunda seg til leilegheita der Ingrid venta saman med mor hans. Han drakk ikkje meir. Dei gjekk ofte på kino, berre rusla eller sat på rommet hans og kyssa…
Til slutt smelta kjærleiken til Ingrid hjartet hans.
— Eg ønskjer dykk lukke, born. Ikkje såre henne, Niklas, bad mor då han fridde.
— Eg lovar, eg vil aldri såre henne… Ingrid klynga seg til han, som eit ungt tre til ei stor eik.
